68. Zelf doen
Vruchtbare akkers met olijfbomen en druiven.
De lucht vervuld met de geuren van thijm en salie.
Tsjilpende krekels, gonzende bijen en hoog in de lucht drie buizerds,
zeilend op onzichtbare luchtstromingen.
Zelfs de doden in het ommuurde kerkhofje moeten het wel naar hun zin hebben in deze welvarende, vredige wereld, dacht Mong.
Dit was zijn laatste dag hier en Mong voelde zich wat weemoedig. Wat bezielde hem toch om altijd weer verder te trekken?
Alles hier ademde vrede en harmonie, de mensen waren gastvrij en vriendelijk, het klimaat mild en de rode klei vruchtbaar.
Er kwam een jongen van een jaar of zeventien uit het kreupelhout, schichtig om zich heen kijkend, op Mong af.
Zonder inleiding zei hij: " U gaat morgen weer weg, de grote wereld in, heb ik gehoord".
Mong knikte instemmend.
De jongen barstte los: "Ik ga dood van verveling in dit duffe dorp, waar de tijd stilstaat.
Ik word er gek van! Neem mij alstublieft mee!".
Hij keek Mong smekend aan .
"Nee", zei Mong.
De jongen slikte: "Help me, ik durf niet alleen te gaan".
Mong keek naar de knaap en even werd hij zwak.
Hij was weer de knaap van veertien, die moederziel alleen de wereld in trok, kwetsbaar en onervaren. Toen zei hij weer: "Nee".
En hij vervolgde:"Dit is belangrijk, jongen: je zult als je besluit te gaan moeten beseffen dat je ooit jezelf, jezelf alleen, zult bedanken of verwijten, dat je deze stap genomen hebt.
Dus nogmaals: Nee, morgen ga ik, alleen.
Misschien ga jij morgen ook, of later, of nooit.
Dat is aan jou, aan jou alleen".
De jongen liet zijn schouders mistroostig hangen. Hij groette en verdween weer in de struiken.
Mong mijmerde:"Kiezen! Achter je eigen keuze staan! Hoeveel mensen kunnen dit aan?".
