37. Reisgenoot
Toen Mong aan de kant van de weg wat uitrustte kwam de man aangelopen.
Hij groette en hield halt bij Mong.
Hij had diepliggende ogen in een verweerd gezicht.
Rustig nam hij Mong op, niets leek hem te ontgaan.
Wat hij zag stond hem kennelijk aan en hij zei: "Zullen we samen reizen?". "Als ons tempo overeen komt wel,"" ,zei Mong.
Hij pakte zijn tas en stond op.
Ze liepen samen en hun tempo was gelijk.
Zwijgend liepen ze een lange tijd, alsof ze al levenslang reisgenoten waren.
"Ik wist niet, dat er op de wereld nog iemand was, die zo loopt als ik" , zei Mong. De man lachte.
"Je wist het wel, maar jij kunt nog steeds pas geloven, nadat je ervaren hebt".
"Je hebt gelijk met wat je zegt", zei Mong openhartig," nog steeds wil ik vanuit de buitenwereld bevestiging van wat ik van binnen weet".
"Die fase is bijna voorbij", zei de wandelaar, "je doet de dingen langzaam, maar wel grondig, dat is jouw aard, maar jouw weten heeft de toets der ervaring niet meer nodig".
Zwijgend liepen ze verder in een gelijkmatig ritme.
Op een gegeven ogenblik besefte Mong dat hij weer alleen liep, de man leek opgelost te zijn, verdwenen in de herfstlucht.
"Khidr, de wandelaar op aarde, vergezelde mij en bemoedigde mij", besefte hij dankbaar.
