57. Verdrietig

"Oom Mong, ben jij ook wel eens verdrietig?", vroeg het meisje, dat met wat kiezelsteentjes in het zand zat te spelen.

"Ja natuurlijk", zei Mong.

Ze knikte begrijpend: "Jij bent dus ook wel eens iets kwijt, waar je blij mee was".

Mong was verrast door haar rake woordkeus.

Hij zei:" Ben jij iets kwijt nu?".

"Ja, mijn mooiste steentje: wit en bijna helemaal rond en net was het er nog!".

"Dat is verdrietig voor je", zei Mong.

"Mag ik helpen zoeken?".

"Dat is goed", zei ze.

Mong zocht nauwkeurig het zand af.

"Ik zie het niet", zei hij tenslotte,"maar ga eens staan!"

Zij kroop overeind en keek naar beneden.

Toen juichte ze : "Ik heb het al, ik zat er bovenop!".

Mong lachte: misschien is verdrietig zijn om iets wat we missen onnodig als we beseffen dat we er bovenop zijn gaan zitten en het dus niet meer kunnen zien, dacht hij.