74. Herkenning

Mong stond op een afstandje toe te kijken hoe de oogst binnengehaald werd. Iedereen, van groot tot klein, hielp mee.

Er hing een feestelijke stemming.

Maar toch, er hing ook iets anders in de lucht, zo voelde Mong.

Maar hij kon het nog niet duiden.

Er kwam een meisje van een jaar of negen uit een laag huisje zijn kant op gelopen.

Ze liep op krukken.

Toen ze naast Mong stond zei ze:"Dat gaat straks fout".

Mong zei zonder verbazing: "Maar ik kan niet voelen, om wie het gaat".

Het kind sloot even de ogen en zei toen: "Het gaat om een vrouw".

"Je hebt het goed gevoeld", zei Mong nadenkend, "maar ik weet nog steeds niet, om wie het gaat".

"Ze is van binnen heel erg boos", zei het kind, "dat weet ik wel".

"Nu zie ik de kwaadheid om haar heen", vervolgde Mong,"het is de vrouw met de blauwe hoofddoek".

"Ik zie het nu ook", zei het meisje, "en het duurt niet lang meer".

"Een hooivork", zei Mong op zekere toon.

"Ja, recht in de borst van die man", zei het kind triest, "en we kunnen er niets tegen doen!"

"Ik weet het", zei Mong berustend, " het hing al te lang in de lucht". "Wil je mijn hand vasthouden, dan kan ik straks mijn gillen inhouden" ,vroeg het meisje.

De vrouw in de verte pakte plotseling een hooivork en stak hem recht in de borst van een man.

De omstanders gilden.

Mong voelde het kinderhandje gespannen in de zijne en wachtte, tot ze weer kalm was.

"Weten anderen van jou wat ik weet?", vroeg hij haar voorzichtig.

Ze schudde stil van nee.

Toen zei ze: "Ik herkende je meteen, al had ik je nog nooit gezien". "Wacht tot je groter bent: ook voor jou zal iemand komen om je verder te helpen", zei Mong met een zekere klank in zijn stem.

"Jammer, dat jij het niet zal zijn", zei het kind

"maar ik weet, dat je verder moet".

"Blijf in jezelf geloven", zei Mong ontroerd,"dan ben je veilig".