“WAAROM LEER JE MEER VAN JE EIGEN KIND DAN VAN VOLWASSENEN?”

 

 

ANTWOORD

 

Ik vroeg Mong om een reaktie op de vraag van je vriendin, hier komt

ie...

 

Kinderen leren praten ....en verliezen daardoor steeds meer het

kontakt met de eenheid en de stilte en het nu.....

 

Want praten verbreekt de eenheid: alle begrippen geven

verdeeldheid/afgescheidenheid aan:

 

ja-nee, jij-ik, toen-later,goed-slecht....

 

De on-bevangenheid van het kind wordt gevangen in het net van de taal:

woorden die weg-leiden van de echte beleving ....

 

Dat betekent dat uiteindelijk de on-schuld verloren gaat, althans niet

meer bereikbaar lijkt.....

 

Daarom zal de volwassene, die zich deze on-schuld ONBEWUST herinnert,

deze weer willen her-winnen, wil weer één worden, en her-kent dit in

kinderen en/of dieren trouwens. Hij/zij beleeft de pijn van

afgescheiden zijn, die een kind nog niet helemaal ervaren heeft....

 

En zo kan de volwassene van een kind leren.....door weer AF TE LEREN,

wat in al die jaren als buffer en ballast meegezeuld is...

 

Want leren is een ander woord voor: HER-KENNEN, HER-INNEREN,

geheugenverlies ongedaan maken.....: BEWUST MAKEN WAT ON-BEWUST WAS

GEWORDEN....

 

De eenheid is het kind eigen.....het eeuwige nu....de stilte van

binnen......we zijn allemaal, diep van binnen dit kind...nog steeds.

 

 

Zou je vriendin hier iets aan hebben, want ook dit zijn alleen maar

woorden?